Fantazia
Programma
 | |
| Henry Purcell | Fantazia's |
| Henry Purcell | Suite in G groot |
| Henry Purcell | Sonate voor trompet en strijkers |
| Henry Purcell | Ouverture |
| Henry Purcell | Pavane |
De 21-jarige Henry Purcell schreef in de zomer van 1680 een serie
Fantazia's - of 'fancies' - die wordt gezien als een hoogtepunt in de Engelse consortmuziek. Purcell experimenteerde met de nieuwe mode die met het Stuarthof was overgewaaid van het Europese vasteland: de Italiaanse triosonate, de Franse ouverture en de danssuite. De
Fantazia's markeren dan ook een moment in de muziekgeschiedenis waarin de vermenging van stijlen inzet.
Deze meesterlijke serie
Fantazia's wordt vaak vergeleken met Bach's grote late werken, zoals de
Kunst der Fuge en
Das Musikalische Opfer - en dat terwijl Bach nog niet eens geboren was toen Purcell deze stukken schreef. In navolging van zijn grote leermeester Locke legde Purcell zichzelf in zijn
Fantazia's niet teveel restricties op, het klinkende resultaat was belangrijker dan de exacte toepassing van 'nice rules'. De toonsoorten blijven door talrijke modulaties en chromatische passages onbestemd, zelfs in de
Fantazia upon one note waarin één van de vijf stemmen gedurende het hele stuk de C aanhoudt.
De
Fantazia's worden omlijst door gelegenheidsmuziek van Purcell waarin de Italiaanse en Franse invloeden op zijn werk zonneklaar te horen zijn. Het concert opent met de
First and Second Musik uit
The Fairy Queen, dat in de traditie van het zeventiende-eeuwse muziektheater wordt gespeeld tijdens de binnenkomst van het publiek. De sopraan-saxofoon - de meest trompetachtige der rietinstrumenten - heeft de hoofdrol in de bewerking van de
Sonate voor trompet en strijkers, net als in de
Trumpet Overture. Het is geestig dat de jonge Purcell de continentale namen van de suitedelen verengelst: 'bourrée' wordt 'borry', 'gigue' wordt 'jigg', en de tempoaanduidingen heten 'brisk', 'slow' en 'quick'..
